Bijzondere ontmoetingen

Het is als ik dit schrijf zondagavond.  Woody heeft zijn vast schaakavond op zondag en ik heb dus het rijk alleen. Met twee boterhammen (een met tomaat en een met Maestrichter fruitstroop) en een kop thee (voor de ingewijden onder jullie… ‘skeurt-er-deur’ thee..) kan ik niet anders dan in mijn gedachten even terug te zijn in Nederland. De voetbalgekte die en nu wel zal zijn, de vakantie die voor de meeste mensen snel komen gaat, of alweer achter de rug is, de verhuizing van mijn broer dit weekend, de oud-collega’s die op dit tijdstip bezig zijn met hun gesprekken en rapportages, mijn familie en vrienden… wie doet wat altijd op zondagavond. Veel van jullie zullen nu waarschijnlijk tv kijken, csi, ncis, bones… of is het te mooi weer om tv te kijken en zijn jullie aan het bbq-en of zitten jullie lekker op het terras?

Nederland, ruim drie weken geleden vertrokken, maar het lijkt al veel langer. Het leven hier is al zo gewoon. Woody herinnerde me er gisteravond nog aan… voorheen zouden we op de derde zaterdagavond op het vliegveld hebben gestaan om afscheid te nemen, nu hoeft dat gelukkig niet meer. En met een bruine boterhammen met fruitstroop, jam of chocolade/vruchtenhagel, een kop Noord-Hollandse thee en op de achtergrond de cd van Acda en de Munnick voel ik me, zo tropisch als het hier is, helemaal thuis.

Deze week was een prima week. Gister voor het eerst weer in Mama Jane geweest en een warm welkom gekregen van de kinderen. Samen met ze rauwe maïskorrels van de kolf afgepeuterd (zodat de oogst opgeslagen kan worden). Ben niet helemaal gewend aan dit werk want na 20minuten stonden er grote blaren op mijn duimen. En de kinderen maar lachen…

Ik heb deze week verder vooral gewerkt in het hospice, ik raak steeds meer vertrouwd met de patiënten en heb met een aantal zelfs al een redelijke band. Overigens hebben de patiënten me tot dokter benoemd en inmiddels hebben de collega’s dat overgenomen. Helemaal vreemd is het niet, want via de IMCI (een methode die veel in ontwikkelingslanden wordt gebruikt om verpleegkundigen de eerste diagnose te laten stellen), stel ik zelfs al diagnosen bij kinderen. Dit heeft niet veel met het hospice werk van doen hebben, maar vindt plaats in de naastgelegen kliniek. Ik word er zo nu en dan bijgeroepen om mee te kijken en om te oefenen met het stellen van diagnosen via alleen een klinische blik. Dit is nodig om op tijdens de huisbezoeken die ik voor het hospice afleg ook onderliggende ziekten op te sporen.

Gevolg hiervan is wel dat ik overal waar ik nu kom, ik word herkend en word voorgesteld als de nieuwe dokter van het hospice… (nu nog het contract met bijbehorend salaris…;p ) Deze week volgen, als niemand het vergeet, de officiële gesprekken voor mijn contract, overigens niet voor de functie van dokter, maar geen idee waar wel precies voor…

Verder was het afgelopen week een verschrikkelijke chaos op kantoor, want er werd geverfd. Het is goed opgeknapt, maar alle spullen staan nog door elkaar heen en ook de statussen kunnen we nauwelijks terugvinden… Petra en Joyce snappen waarschijnlijk precies hoe frustrerend dit is….

Morgenochtend begint het ruimen van de zooi en dat gaan we grondig doen, want woensdag-donderdag-vrijdag krijgen we twee filmploegen over de vloer. Uit zowel Ierland als uit de VS. Eigenlijk zou het opgesplitst worden, maar het toeval wil dat ze op dezelfde datum aankomen. Er worden documentaires gemaakt over hospice zorg in Oeganda. Ben benieuwd…

Ook heb ik me deze week verbaasd over het aantal vleermuizen dat hier in de bomen hangt en rondvliegt. Alle fruitbomen zien momenteel zwart van de vleermuizen, en alhoewel ze overdag horen te slapen, is het een constant ‘gekwetter’. Nooit geweten dat vleermuizen zoveel lawaai maakten en niet alleen echogeluiden produceren. Overigens weet niemand waar ze vandaan komen. Ze waren er gewoon ineens van de week. Ook weet niemand waarneer ze weer weggaan. ’s Avonds tegen de schemering vliegen ze massaal op en ziet de lucht letterlijk zwart van de vleermuizen. Eerst dacht ik dat het gewoon vogels waren totdat ik eens goed keek en iemand bevestigde dat ik het goed zag. Honderden vleermuizen in elke grotere boom in onze wijk en tot mijn eigen verbazing vind ik ze helemaal niet eng, maar juist fascinerend. Als iemand weet waarom vleermuizen zich zo gedragen, laat het me aub weten, hoor het graag en internet is te traag om het zelf op te zoeken.

Verder heb ik deze week veel leuke en bijzondere ontmoetingen gehad. Zowel door mijn werk als bij de mensen die ik privé leer kennen. Zo heeft Woody een kennis die doofstom is. Terwijl we op een terrasje mensen zat te kijken, kwam hij bij ons zitten en begon te ‘praten’. Nou ken ik nauwelijks gebarentaal, laat staan dat ik hele gesprekken kan voeren, maar met wat vertalingen van Woody (die hem zonder problemen meteen begreep en terug kon gebaren) hebben we een heel gesprek gehad. Eerst over Nederland en wat ik in Oeganda deed, toen over zijn werk als bewaker in het ziekenhuis en over waar ik werkte, vervolgens over politiek en de aankomende verkiezingen en daarna over de politieke geschiedenis met al zijn dictators. Hij vertelde hoe hij was gevlucht naar Kenia en daarna weer was terug gekomen, net als de Indiërs, maar dan de armere variant. Ondanks dat deze man niet kon praten, was hij een boeiende verteller. Het leek een beetje op een stomme film en veel gebaren spraken toch wel voor zich. Het was interessant om eens de geschiedenis van iemand te horen die het daadwerkelijk heeft meegemaakt, maar niet bang was om afgeluisterd te worden (veel mensen zijn dat toch wel..) Toen ik hem hier naar vroeg antwoordde hij heel nuchter, dat de meeste mensen hem toch niet kunnen volgen… Hij moest er hard om lachen, dat is nou het voordeel van niet kunnen praten, mensen luisteren nauwelijks dus kun je in het openbaar alles zeggen wat je wilt.

Afgelopen dinsdag was voor mij wel een van voor mij de meest bijzondere ontmoeting sinds de afgelopen drie weken. Ik was in het algemeen ziekenhuis om consulten te beantwoorden, samen met een collega. Ik werd bij een jonge meid gebracht die lijdt aan een vergevorderd stadium van AIDS. Ik denk dat ze een jaar of 16-18 is. Ze zat volledig onder de blaren, zowel op haar huid, in haar mond als op en in haar schaamsteek en anus. Waarschijnlijk zijn al haar ingewanden ook aangetast. Er kon al dagen geen contact met haar worden gemaakt, al was ze wel bij bewustzijn. Ze eet en drinkt niet meer, spreekt al bijna twee weken niet en ze ligt vertrokken van de pijn in haar bed. Aan mij de vraag, vanuit de verpleegkundigen, of de behandeling van het ziekenhuis wel optimaal was… Eerlijk gezegd, ik denk dat ze hier de behandelingen beter kennen dan ik, maar gelukkig kon ik nog wel wat advies geven om bijvoorbeeld het urineren wat minder pijnlijk te maken (een catheter inbrengen was geen optie) en kon ik sterkere pijnstilling (morfine) voorschrijven. De situatie van deze meid raakte mij erg, zo jong en dan zulke helse pijnen hebben omdat heel je lijf ontstoken is door een ziekte die langzaam heel je lijf aantast.

Vlak voordat ik mijn contact met haar wilde afronden zag ik ineens dat ze een Nederlands KNVB shirt aanhad. Ik moest ineens lachen en vertelde haar dat ik het erg leuk vond dat ze speciaal voor mij een voetbal shirt uit Nederland droeg en ik vroeg haar hoe ze van te voren  kon weten dat ik zou komen… Een klein grapje in alle ellende. Ik had er niet bij nagedacht, maar het effect was verbluffend. Een grote brede lach verscheen op haar gezicht, en de verpleegkundige, haar moeder en ik waren nog verbaasder toen ze belangstellend aan me vroeg hoe ‘ons’ team het tot dan toe hadden gedaan op het WK. Waar voetbal al niet goed voor is…

Ineens besefte ik dat dit nou precies is wat mijn werk zo geweldig maakt, die ene bijzondere ontmoeting, dat ene bijzondere moment…Ik heb, ondanks alle ellende, de hele dinsdag met een grote glimlach rondgelopen. Ik hoop haar dinsdag weer te zien, als ze nog leeft…

Voor deze week laat ik het hierbij, wordt vervolgd……

Veel liefs,

Rinty