Eerste week in Jinja

Hoi iedereen,

Precies een week geleden ben ik vanuit Bosschenhoofd naar Jinja verhuisd.
Donderdagavond nog een gezellig afscheidsfeestje gehad na een hele dag door Breda geslenterd te hebben. Bedankt iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan het geweldige herinneringenboek dat ik gekregen heb en aan de leuke en ergens ook verdrietige avond!
Op vrijdag heb ik mijn tassen in gepakt met behulp van mijn moeder. 56kg inpakken lijkt heel veel maar je zit er sneller aan dan je denkt.
’s Middags nog op het gemak een wandeling in het bos gemaakt en ’s avonds uit eten met ons thuis. Het was gezellig maar toch ook wel heel dubbel. Samen met mijn neefje piano gespeeld, een super mooi zelf gemaakt olifantje van mijn broertje gehad en heerlijk gegeten. Aan het eind van de avond was het toch echt zo ver het afscheid kwam. Afscheid van mijn directe familie was erg moeilijk. Zoals mijn kleine neefje zei toen hij iedereen zag huilen: “jullie moeten niet huilen, ik vind het helemaal niet leuk!” Heel eerlijk gezegd ik ook niet en ik zal iedereen ontzettend missen!

Zaterdagochtend vroeg vertrokken naar Brussels Airport en na een laatste broodje kaas, een goede cappuccino ook afscheid genomen van mijn moeder en haar man.
Daar ging ik dan… een nieuw hoofdstuk in mijn leven tegemoet…

Na een lange maar verder rustige vlucht kwam ik ’s avonds om 22.10 aan op Entebbe Airport. Zonder al te veel gedoe kreeg ik een visum (al geloofden ze ook niet dat ik maar drie maanden bleef met zo veel bagage…) en was ik dan eindelijk bij Woody. Voor de eerste nacht had hij een hotelletje geboekt. Heel de nacht hebben we bij gekletst en samen ook mijn herinneringenboek doorgekeken. Weinig geslapen dus, maar het was goed weer samen te zijn.

Inmiddels ben ik alweer een week hier. Het leven heeft hier nu al een vrij vaste routine, maar ja hoe kan het ook anders als je een baan van 8 tot 5 hebt.

Hoe ziet mijn leven er dan uit zo, de eerste week…
Om 7uur gaat de wekker en na een heerlijk verfrissende koude douche en een ontbijtje van twee boterhammen (met alleen boter) en een halve liter water vertrek ik naar mijn werk (bij het hospice Rays of Hope, in Jinja). Ik loop er ongeveer 10 minuten op. Een goede work-out want het is bergopwaarts. Het is ’s morgens nog niet zo heel warm en alle vogels fluiten.
Om 8uur begin ik dan in het hospice. Geloof is hier heel belangrijk dus wordt er iedere dag begonnen met een lied en een gebed. Daarna tijd voor een grote kop thee met suiker en meestal iets lekkers zoals gefrituurde cassave (een soort aardappel) of een chappati (een Oegandese pannenkoek). Afhankelijk van de dagindeling ga ik daarna op pad naar de patiënten thuis en in klinieken of blijf ik in het hospice om daar patiënten te zien en wat administratief werk te doen. Meestal wisselt het een beetje om de dag, omdat het reizen erg vermoeiend kan zijn.
Om ongeveer 17uur ben ik dan klaar. Ik loop op mijn gemak naar huis en laat onze twee honden uit. Jack en Jane zijn twee 5 maanden oude vuilnisbakjes. Het zijn broer en zus maar ze zien er helemaal anders uit. Jack lijkt nog het meest op een labrador met witte poten. Jane is veel smaller, heeft stug haar, een gele vacht, witte poten en een zwartpuntje aan haar staart. Beiden zijn erg speels en we proberen ze een beetje af te richten, maar ik heb al de nodige tanden in mijn arm staan.
Het uitlaten van de honden is geweldig. Ik loop ruim een half uur, ren dan nog 5 tot 10 minuten en heb uitzicht over de Nijl met ondergaande zon. Bovendien geeft een blanke vrouw met twee jonge hondjes veel bekijks. Ik ken zo inmiddels al aardig wat buren.
Thuis is het (alweer) douchen, en dan begin ik al met het eten klaar te maken. Om ongeveer 19.30/20uur komt Woody thuis van sporten, eten we samen en kijken we een filmpje of zo iets. Om 23uur ga ik dan toch echt naar bed want om 7uur gaat de wekker weer.
Kortom een behoorlijk strak regiem, maar op een ontspannen manier. Het Ugandese tempo ligt toch een stuk lager.
De afgelopen week heb ik wel weer aardig moeten wennen aan een aantal dingen. Vooral de dingen waaraan een tekort is of juist een overschot. Hieronder een lijstje…

Tekort
• internet dat ook daadwerkelijk werkt
• simkaarten waardoor mijn telefoon nog steeds niet geactiveerd is.
Maandag volgt een nieuwe poging…
• werkende elektronica. Onze tv doet er tegenwoordig ruim een uur
over voordat we iets kunnen zien en internet valt steeds uit
• fatsoenlijke stoelen. Houten bankjes zijn hier helemaal de mode.
• morfine drank. Er is een landelijk en zelf Oost-Afrikaans tekort.
Dit zorgt er nu voor dat we patiënten nauwelijks meer morfine
kunnen geven. Het enige alternatief is (veel duurdere en minder
effectieve) codeïne tabletjes.

Teveel
• lake flies. Dit zijn een soort rupsachtige vliegende insecten die
nu het regenseizoen is in het donker opzoek gaan naar licht. Gevolg
is honderden van deze vliegen tegen onze ramen aan tikkend en de
volgende ochtend allemaal dood op onze stoep. De eerste avond had
ik echt een horrorbeeld in mijn hoofd hierdoor. Plaag van lake
fies, was ik even blij binnen te zitten.
• Muggenbulten. Op mijn enkels tel ik er na een week al tien.
• kikkers, vannacht er weer een paar uit de badkamer gevist. (Echt
leuk, in het regenseizoen vlak aan het meer wonen…)
• stuivend zand. Ondanks het regenseizoen zit ik iedere avond
helemaal onder een rood/bruine laag zand.
• gaten in de wegen… ben wel blij dat ik vooral te voet ben

Ik moet aan sommige dingen erg wennen, die eigenlijk gewoon bij een ontwikkelingsland in de tropen horen. Komt allemaal wel goed, maar zoals in het boek “Afrika is besmettelijk”, dat ik net uitgelezen heb, staat: In Afrika is alles veel intenser. De geuren, de geluiden, hetgeen je ziet, hetgeen je proeft, de emoties. Dit is soms even slikken maar het is meteen ook zo verslavend dat je niet meer zonder kunt.

Ik kan niet anders dan dit be-amen. Want waar heb je een telefoon of internet voor nodig, en wat maken een stel onschuldige dode vliegen nou uit als je eerder die avond met je vriend, twee honden en een ondergaande zon langs de Nijl en het Victoria meer hebt gelopen…

Tot volgende week,
veel liefs Rinty