hoezo afronden?

Het is alweer even geleden dat ik mijn blog geschreven heb. Intussen is er niet heel veel veranderd maar begint de tijd wel op te schieten. Zo hoef ik nog maar tien dagen te werken en is mijn vertrek al binnen 7 weken. Als er tenminste vliegtuigen vertrekken.
Eigenlijk besef ik dit nog nauwelijks. Het dringt niet echt door en ik leef mijn leven zoals normaal. Natuurlijk lopen de voorbereidingen wel door, maar ben ik nog niet echt bezig met afscheid nemen. Wel met bedenken hoe ik dat afscheid dan wil en dat is eerlijk gezegd nog knap lastig. Wat vind ik leuk, waar kan iedereen die zin heeft binnenkomen en hoeveel gaat het allemaal kosten. Ik wil natuurlijk een gezellig feestje, maar niet al te veel kosten. Ik heb niet voor feestjes gespaard, maar om mijn leven in Oeganda een beetje op te bouwen… Hoe en wat weet ik dus nog niet precies, maar al wel een datum. Donderdag 3 juni, in de avond. Iedereen die zin heeft mag komen, weet alleen nog niet waar en hoe, maar schrijf het vast in je agenda.

Verder ben ik bezig geweest met de aanvraag van mijn nieuwe paspoort, het afsluiten van een verzekering en het bewijs van goed gedrag. Dit laatste levert behoorlijk wat problemen op. Moet namelijk een schriftelijke verklaring van de Oegandese Immigratiedienst hebben, dat zij deze verklaring nodig hebben om mij een visum te verlenen. Dan moet ik deze indienen bij de gemeente waar ik momenteel woon en de verklaring persoonlijk afhalen. En dat wordt erg lastig. De brief van de Oegandese Immigratiedienst kan ik alleen in Oeganda krijgen, geen probleem als ik daar woon. Maar dan moet ik weer in Nederland zijn om de verklaring van goed gedrag te krijgen. Je snapt het dus… dit gaat niet, of anders kost het wel heel veel geld om op en neer te vliegen. Momenteel zoek ik nog naar een oplossing. Woody probeert een en andere voor elkaar te krijgen bij de Oegandese Immigratiedienst en anders hoop ik dat de Nederlandse ambassade me misschien kan helpen..
Ook ben ik nog hard opzoek naar een baan. Mijn cv is geschreven en verstuurd. Ik heb allerlei mondelinge toezeggingen en opties, maar er is geen geld om mijn salaris te betalen. Zelfs niet als dit volgens de lokale norm is. De beloftes zijn er maar het blijft dus even spannend. Ik heb zelf al wel een hoop ideeën, nu nog een functie.

Vorige week heb ik verder mijn functie als secretaris van Stichting Okusubira, neergelegd. Stichting Okusubira ondersteunt het hospice Rays of Hope in Jinja en dat is het hospice waar ik direct betrokken bij ben. Ik zal veel contact blijven houden en ook een signalerende functie hebben, maar ik ben geen lid meer van het dagelijkse bestuur. Momenteel ben ik wel druk om alles hiervan over te dragen aan Rian Rommens, de nieuwe secretaris. Bij de kamer van koophandel is alles al gewijzigd, nu nog bij de bank.

Ik ben ook op andere vlakken al echt aan het afronden. Vooral op mijn werk. Mijn extra taken op het ziekenhuis heb ik overgedragen aan collega’s, mijn ontslagpapieren zijn getekend en mijn afscheidsfeest van mijn collega’s is al rond. 20 mei, Breda by night. Ik heb er veel zin in!!!
Mijn abonnementen ben ik aan het opzeggen en het lidmaatschap van de sportschool is nog maar 6 weken geldig. Sommige vrienden en collega’s zal ik nu al niet meer zien en ook patiënten die ik lang begeleid heb krijgen voor de laatste keer een hand.
Een beetje dubbel is dat afscheid van patiënten wel. We hebben vaak gesprekken over leven, sterven en de dood. We praten over vervlogen dromen en dromen voor de nabije toekomst. We kijken vaak naar hoe het leven met de beste kwaliteit afgerond kan worden. En dan kom ik, midden in het leven met een bijzondere toekomst in het vooruitzicht. De overgang is dan soms ineens wel erg groot. Maar de reacties van patiënten zijn altijd positief en ineens komen er weer nieuwe bijzondere verhalen naar boven, van de dromen die ze eens hadden. Het chemoboekje vul ik in en de medicijnen voor thuis krijgen ze mee. Tot over drie weken, tot de volgende chemokuur….

Maar ik ben niet alleen maar aan het afronden. Voor eind mei staan nog 5 toetsen vanuit het ziekenhuis op het programma en ook in Oeganda zal ik weer nieuwe toetsen krijgen (nodig voor registratie als verpleegkundige). Vandaag gesprekken gehad met het ROC West - Brabant in Breda over stageplaatsen in Jinja voor allerlei opleidingen (om te beginnen de verpleegkunde opleiding) en waaraan dan allemaal voldaan moet worden. Verder contact gehad met een lokale Oegandese pater die zich bezig houd met het opstarten van klinieken in afgelegen gebieden in oost Oeganda. Hij heeft hele goede, zinvolle ideeën maar krijgt deze maar moeizaam uitgewerkt en zonder projectplan geen geld. Nou is zijn vraag of ik niet eens met hem wil gaan zitten om het verder uit te werken en dus heb ik in de tweede week in Oeganda al afspraken gepland staan.
mmm… volgens mij ben ik mijn Oegandese leven al aardig aan het opbouwen. Ik heb massa’s ideeën om palliatieve zorg verder te ontwikkelen. Ik word de maandag na aankomst al in het hospice verwacht voor de eerste besprekingen, ik moet daar mijn baan en verblijfsvergunning gaan regelen, voor de stageplaatsen wil ik gaan kijken (wel met hulp) en zolang ik geen baan heb wil ik best her en der wat klussen doen. Schoot ineens gisteravond in mijn hoofd dat ik wel een adviesbureautje kan beginnen. Als ik geen vaste baan kan vinden, dan creëer ik deze toch zelf… Verder natuurlijk het samenwonen met Woody, op zoek gaan naar een nieuw huis, vriendschappen aanhalen en gewoon het leven beleven.
Ik heb er zin in, en volgens mij krijg ik nauwelijks de tijd om Nederland te missen. Genoeg te doen, genoeg te beleven en vooral genoeg om van te genieten.

Veel liefs
Rinty