Nog 18 nachten slapen

Nog 18 nachten slapen en dan vertrekt mijn vliegtuig. Het aftellen is nu echt begonnen.
Na een geweldig laatste weekend op mijn werk waarbij ik niet alleen alle ruimte had om nog echt tijd aan de patiënten te besteden maar ook zelf de kwaliteit van de douche mocht uitproberen (collega’s ontzettend bedankt!!!), heb ik nu echt vrij. De eerste week vooral geslapen en gehangen. De verjaardag van mijn moeder gevierd, en met vrienden afgesproken. De tweede week nog wat dingen geregeld, een leuke dag op stap geweest met mijn vader waarin ik meer te weten ben gekomen over zijn jeugd en waar hij altijd heeft geleefd. (Pap bedankt, was echt een super dag) Gezellig geshopt met een vriendin en vanaf woensdag op een camping in Den Oever gestaan. Het was niet echt heel erg warm, maar wel ontzettend gezellig. Samen met een aantal familieleden veel gelachen en op de trampolines gestuiterd. Afgelopen zaterdag hadden we ook vanuit Den Oever familiedag. Met zijn allen een dag het wad op. Net gevangen vis werd gerookt, de krabben terug in de zee gezet, op het wad gelopen en oesters die we raapten gegeten. Heerlijk een dag op het water, bijkletsen met familie die ik niet zo vaak zie en met een bruin gezicht nog een nacht kou kleumen op de camping.

Gister (maandag 17 mei) ben ik verder gegaan met de voorbereidingen. Al hoef ik niet meer zo heel veel te doen. Via een huisarts heb ik een gezondheidsverklaring gekregen. Ik ben helemaal gezond en heb geen enge besmettelijke ziektes. Ook gister mijn autootje verkocht, en ik kan er nog in blijven rijden tot eind van de maand, dus dat is helemaal fijn. Verder een afspraak gehad met twee verpleegkundigen i.o. die in september stage gaan lopen/gaan werken bij het hospice. Hiervoor moet ook nog het een en ander geregeld worden, maar daar hoef ik niet zo veel meer aan te doen.
En naast hyves en mijn eigen blog ben ik sinds gister ook actief op Facebook. Ik snap nog niet helemaal hoe het nou het meest handig werkt, maar hyves werkt vanuit Oeganda erg slecht heb ik me laten vertellen en bovendien heb ik inmiddels ook internationaal de nodige contacten. Dus wil je vrienden worden via Facebook, kan allemaal.

Vandaag ga ik mijn reisverzekering definitief afsluiten. Bij emigreren is dat nog niet zo heel gemakkelijk want alle klachten uit het verleden worden direct uitgesloten. Dit leverde een hoop frustratie op, maar nu heb ik, als het goed is een andere verzekering gevonden, waarbij het geen probleem hoeft te zijn. En tja die verklaring van goed gedrag is nog niet rond, justitie heeft een brief nodig van de Oegandese immigratiedienst, maar deze vinden het (terecht)onzin en gaan geen brief schrijven. Dus nou ga ik zelf maar een brief schrijven en hopen dat mijn eigen verklaring voldoende is. Al vermoed ik van niet. Als het goed is kan ik dit overigens ook wel verder vanuit Oeganda regelen en ik maak me er op dit moment niet al te druk om, inmiddels ben ik al wel meer gewend.

Tja en het enige dat dan nog rest is mijn koffer pakken en iedereen gedag zeggen. Hopelijk vandaag dus alle formele rompslomp verder afronden, morgen mijn afscheidsfeestje regelen, overmorgen mijn spullen uitzoeken, wat gaat wel en wat gaat niet mee. En dan… ik zie het wel…
Nog 18 nachten slapen. De tijd vliegt voorbij. Het is voor mij nog niet werkelijk. Het besef dat ik hier zo meteen niet meer woon. Soms komt ineens de emotie, en kan ik geen keuze maken in hoe en wanneer ik afscheid wil nemen. Ik schuif het voor me uit en hou mezelf hierin graag voor de gek. Bovendien kijk ik wel ontzettend uit naar het leven in Oeganda. Samen zijn met Woody. Een uitdagende nieuwe baan (voor 95%rond, maar tot die tijd nog even vingers kruisen). Als ik nou eens gewoon weg kon gaan, alsof ik op vakantie ga. Alleen dan ineens niet meer terug kom. Tja dat zou het makkelijkste zijn. Ik zie op tegen het nemen van afscheid, maar nog 19 nachten slapen en ik word wakker met het geluid van kwetterende vogels, de geur van tropische bloemen en het begin van mijn Oegandese leven. Nu nog even dromen, straks werkelijkheid.


liefs Rinty