Dag lieve Hummel

Hoi allemaal,
Times flies when your having fun... een goed teken, ik vermaak me hier prima, maar mijn blog schiet er geloof ik bij in...

De afgelopen weken weer een hoop meegemaakt. In deze blog zal ik dus niet alles uitgebreid gaan omschrijven maar alleen de hoogte en diepte punten.

Een van de hoogte punten was mijn kennismaking met de familie van Woody, begin september. (Ja zolang geleden alweer..) Ik heb de directe familie van Woody al vaker ontmoet (vader, (stief)moeder, broers, zussen) maar deze keer gingen we naar het dorp om de vader van Woody te herdenken, het is een jaar geleden dat hij overleden is. Het zou een strikte, islamitische ceremonie zijn en officieel mag ik daar niet bij zijn omdat ik niet islamitisch ben en ook niet getrouwd ben met Woody. Maar omdat we al zolang bij elkaar zijn en de vader van woody mij heeft erkend was ik toch welkom. Dus gekleed als een moslima (lange zwarte jurk, felblauwe hoofddoek naar achtergeknoopt) ben ik enigszins zenuwachtig mee gegaan. Toen we aankwamen was het nog rustig en een schoonzusje van woody nam me meteen mee om mee te helpen met het voorbereiden van het eten. Ik heb geleerd hoe ik rijst van vliesjes en steentjes moet ontdoen, hoe je een houtvuur om op te koken bouwt en gezien hoe een geit ritueel geslacht en ontleed wordt. Iedereen moest hard lachen om mijn reactie maar ik verbaasde ze door heel kundig aardappels te schillen en uien en knoflook te snijden (kunnen blanke dat dan…?)
Wist je trouwens dat het hoofd van de geit hier wordt gezien als delicatesse en werd dus onder de gasten verloot. Een hele oude vrouw (geloof een verre tante of zo) nodigde mij uit om het hoofd samen op te eten, heerlijk gestoomd met gekookte aardappelen en groenten… mmmm en die kraal oogjes lagen mij maar aan te kijken. Gelukkig kon ik dat beleefd afslaan.
Na het voorbereiden van het eten namen de zussen van Woody me mee het dorp in. Het hele dorp is allemaal familie en dus overal naar binnen om gedag te zeggen. Ik werd gekeurd, mijn taalkennis getest, geknepen en uitgehoord over mijn relatie met Woody (trouwplannen, wanneer ik mijn eerste kind verwacht… uhhh over een paar jaar…). Daarna was het weer koken. Alle directe zussen en broers van Woody hielpen ook mee. Er werd volop gekletst en het was erg gezellig. Tegen de tijd dat we klaar waren bleek ineens dat de herdenkingsceremonie al voorbij was. Alle betrokken kinderen was het dus ontgaan. De stemming sloeg even om, hoe kun je de kinderen van de overledene vergeten bij een herdenkingsdienst, maar vervolgens werd er tussen de vuren in door iedereen die de ceremonie gemist had toch nog even stil gestaan bij hun vader.
Daarna werd er gegeten en gedronken en gelachen. Het was erg ontspannen. Ik werd gewoon behandeld als iedere andere aanwezige vrouw en niet als blanke apart gehouden, iets wat meestal wel gebeurd. Nu dankzij de zussen van Woody dus niet.
In de auto terug naar huis vertelde Woody dat ik goedgekeurd was. De taalbarrière vond de familie wel jammer, maar ik mocht zeker terug komen. Er wordt al naarstig uitgekeken naar ons eerste kind en een grote bruiloft. Mmm hoop dat ze nog even geduld hebben.

Verder de afgelopen weken druk geweest met mijn immigratieprocedure. Sinds een jaar kun je dat in Jinja regelen, helemaal fijn dacht ik, scheelt me een hoop ritjes naar Kampala. Het is een nogal uitgebreide procedure en het werd tijd deze eens op te starten. Dus ik alles ingeleverd en betaald. De immigratie-officier zag geen problemen en zou alles wel gaan regelen. Klonk goed, maar binnen een week belde hij me terug met het nieuws dat ik direct naar de immigratiedienst moest komen. Ik was enigszins verbaasd want normaal duurt het weken. Toen ik aankwam vertelde hij me dat de speciale pas die je aanvraagt voorafgaand aan je werkvergunning niet gegeven kon worden, omdat ik nog steeds mijn registratie als verpleegkundige niet rond had. Wel kon hij me nogmaals een toeristenvisum voor drie maanden geven, maar dat was dan omdat hij vriendelijk was en daar stond dan wel wat tegenover. Corruptie komt hier verschrikkelijk veel voor, ondanks dat er grote campagnes tegen corruptie zijn. En het probleem is dat ik wel afhankelijk van hem ben. Na enigszins onderhandelen kwamen we eruit dat ik de normale kosten van een toeristenvisum zou betalen. Of hij het geld wel of niet in zijn eigen zak steekt geen idee.
Inmiddels ben ik via contacten van anderen bij een betrouwbaar persoon in de immigratiedienst in Kampala terecht gekomen. Vandaag heb ik alle papieren gebracht en de verwachting is dat ik donderdag mijn special pass kan ophalen en de procedure voor de werkvergunning gestart wordt. Zonder dat ik smeergeld hoef te betalen.
Ik zal dus regelmatig naar Kampala op en neer moeten, maar dan krijg ik tenminste wel wat ik nodig heb.

Op mijn werk gaat ook alles goed. Het is erg druk met het schrijven van allerlei rapporten en beleidsstukken en ik heb weinig tijd om met de patiënten te zitten. daar mijn op en neer gereis naar Kampala heb ik nu ook al zo veel dagen op kantoor gemist dat de eerste achterstand begint te komen. Maar mijn plan is om zaterdag ook gewoon te werken om de achterstand in te lopen.
Het team, de raad van bestuur en de donoren zijn tot zover erg blij met me en de resultaten en verbeteringen zijn naar 4 maanden al duidelijk zichtbaar. Dit geeft me erg veel energie. Alleen Woody vindt dat ik wel erg veel werk, alhoewel ik de weekenden en ‘s avonds na 8uur bewust vrij hou voor hem en andere dingen. We gaan nu regelmatig zwemmen, zijn naar het oerwoud geweest voor een lange wandeling, zitten regelmatig op het terras aan het eind van de dag of zijn gewoon gezellig met zijn tweeën thuis. Afgelopen zaterdag zijn we naar een Introductie-feest geweest. Dit is een soort verlovingsfeest waarbij de vrouw aan de familie van de man wordt voorgesteld en die moeten dan goedkeuring geven. De vrouw behoort hier traditioneel na het huwelijk bij de familie van haar man, dus die moeten haar goedkeuren, maar als ze haar accepteren moeten ze wel een forse bruidsschat betalen. Traditioneel gebeurd het nog steeds zo, maar steeds vaker wordt het nagespeeld en heeft het weinig officiele waarde meer. Zo ook bij deze introductie en het was lachwekkend om te zien hoe er zogenaamd over een bruid onderhandeld wordt. Dit gebeurd door professionele onderhandelaars/entertainers.

Mijn sociaal-netwerk begint zich ook langzaam te ontwikkelen. We hebben erg veel contact met onze buurman en eten ook minimaal drie keer per week samen. Verder zijn er op het moment twee Nederlandse meiden, Niena en Marijke die in het hospice stage lopen en als vrijwilliger werken. Ik ken deze twee meiden al uit het ziekenhuis in Nederland en het is erg gezellig. Gewoon even Nederlandse pannenkoeken eten op Niena’s verjaardag, gebakken door Marijke, heerlijk! Nederlands kletsen, Nederlandse kaas en drop eten (hadden ze voor ons meegenomen) en hun kennis laten maken met de Oegandese gerechten, gebruiken en gewoonten.

Verder ga ik hier regelmatig op zondagochtend naar een kerk waar allerlei nationaliteiten gemengd zijn. In de meeste kerken hier val je erg op als blanke, maar hier zitten Oegandesen, Indiërs, andere Aziaten en Europeanen allemaal gewoon door elkaar. Nadien drinkt iedereen vaak nog even een kop thee en dan leer je veel mensen kennen.
Zondag is de priester hier (Gerard Picavet) 40 jaar in Oeganda. Hij is een Nederlander en ik heb erg goed contact met hem. Hij heeft een huis met grond in een heel mooi natuurgebied op een uur rijden van Jinja en daar hebben we zondag een uitgebreide picknick. Hier ga ik samen met Woody, Niena en Marijke naar toe. Moet alleen nog een cadeau bedenken… mmm een Edammertje komt vast niet op tijd aan.

Kortom het gaat dus goed. Meestal dan, want twee weken was ik helemaal uit mijn hum. Woody en ik konden niks van elkaar hebben en tot overmaat van ramp kwam ik die vrijdagavond laat thuis en bleek Hummel, mijn hond van vier maanden oud, niet meer te kunnen lopen. Eerst wist ik niet wat er aan de hand was maar later bleek dat de buurman tegen hem aangereden was met de auto, of althans, Hummel was zo dom geweest niet opzij te gaan en Woody en de buurman hadden haar niet gezien. Uiteindelijk kwam Hummel toch wel tot staan en liep ze wankel rond. Zaterdag leek het iets beter te gaan, ze at en dronk goed en liep zelf rond. Wel eens waar wankel maar het leek erg op spierpijn/stijfheid. Er was geen zichtbaar letsel.

Op zondag kreeg ze ineens een dikke buik en liep ze de urine gewoon lopen. Ze kon nauwelijks meer omhoog komen en dus heb ik de dierenarts gebeld. Die raadde me aan een klysma te geven en hij zou toch al op maandag langskomen. Het klysma had een goed resultaat, de buik van Hummel werd even wat minder gezwollen en ze hapte alert naar de vliegen om haar heen.

Helaas was het van korte duur. ’s Avonds at en dronk ze niet meer, was haar buik weer gezwollen en begon ze acuut te braken. Na een half uur was ze zo uitgeput dat ze haar kopje niet meer omhoog kon houden en is ze op mijn schoot overleden. Op het moment dat ze doodging begonnen onze andere honden heel hard te janken en blaffen, dat was heel bijzonder. Woody en ik hebben Hummel de volgende ochtend vroeg in onze tuin begraven. De eerst twee dagen nadat Hummel dood was hebben de andere honden me gemeden. Ze durfden niet dicht bij me te komen.

Ik heb het er een paar dagen erg moeilijk mee gehad. Hummel was echt mijn hond, gevonden als klein uitgemergeld beestje tijdens de WK-wedstrijd Nederland-Brazilie. Overal waar ik op ons terrein liep was Hummel. Als ik naar binnen ging bleef ze voor de deur wachten, als ik thuis kwam begroette ze me meteen. Ze was maar drie maanden bij ons, maar ze maakte dat ik me meer thuis voelde.

Hier wordt overigens helemaal niet stil gestaan bij de dood van een hond. Waarom maak je je druk om een dode hond als er mensen dagelijks sterven door armoede.

Inmiddels gaat het weer goed. Genoeg afleiding met mijn werk, de drie andere honden en met leuke dingen doen met Woody. We kijken momenteel de Harry Potter films. Om de andere dag een volgende. Vanavond, film 3.

Zo dit zijn een beetje de dingen die me de afgelopen weken bezig hebben gehouden. Hopelijk vind ik weer sneller tijd om mijn volgende blog te schrijven.

Veel liefs,

Rinty.